Najciekawsza i najbardziej inspirująca prezentacja to wystąpienie Tanyi Wilson z agencji Kult 3D. Tanya pokazała jak w całkiem nowy sposób można zdefiniować rolę agencji, która nie tylko  dostarcza rozwiązania strategiczno–kreatywne, ale staje sie także platformą, by w naturalny sposób łączyć świat marek ze światem młodych azjatyckich artystów. Doskonałe przykłady wychodzenia agencji poza tradycyjny sposób myślenia o swojej roli  to np. organizacja  cyklicznych spotkań pomiędzy artystami a brand managerami (co daje możliwość naturalnego przeniknięcia sie tych dwóch światów) czy wydawanie własnego magazynu.

Warto wspomnieć także o sesji poświęconej modelom rozliczania wyników kampanii. Azjatyckie agencje tak jak polskie muszą stawić czoła wyzwaniu dostarczania klientom jak najbardziej wiarygodnych metod liczenia efektywności prowadzonych działań. W trakcie sesji zapoznaliśmy się z takimi modelami wyliczania wskaźników jak ROI (return on investment), ROE (return on experience), WOM (world of mouth).

W trakcie konferencji zaprezentowano także wiele inspirujących case studies. W tym miejscu warto wspomnieć  o 1 to 1 direct marketing, czyli działania marketingowe skierowane i dopasowane do każdej z osób indywidualnie. Wydaje sie niemożliwe? A jednak. Najlepszy przykład to case studies zaprezentowane przez Helene Blanchette z Xerox  1to1Lab, Fuji Xerox, między innymi projekt zrealizowany w Belgii dla marki VW. Okazuje się, że nawet przy produkcie skierowanym do masowego odbiorcy można w 100% spersonalizować przekaz i dostarczyć klientowi materiał zawierający dokładnie takie informacje jakich potrzebuje. Przedstawiona analiza zawierała także model rozliczenia ROI (return on investment). Zagadnieniu temu poświęcimy osobny artykuł.

Na koniec rozmawialiśmy na temat przyszłości marketingu i reklamy. Alex Ritchie z agencji e2 przedstawił teorię 5D BRANDS. Zgodnie z nią, w niedługim czasie, wszystkie marki będą musiały na nowo zdefiniować sposób w jaki komunikują sie ze swoimi klientami. W tej chwili 95% budżetów marketingowych przeznaczanych jest na działania, które oddziałują głównie na zmysł wzroku. Coraz więcej marketerów rozumie konieczność całkowitego zanurzenia (wszystkimi 5 zmysłami) w świat marki. Już w tej chwili widzimy następujące tendencje: sklepy stają sie małymi galeriami, sklepy z ubraniami – barami, a lotniska – centrami handlowymi.

Aleksandra Łojko, Group Account Director, Netizens Peppermint

Jednym z takich projektów jest Audiofon. Jego twórcy będą oferować odpłatnie e-usługę umożliwiającą dystrybucję i masowe udostępnianie cyfrowych produktów, składających się z treści multimedialnych i usług interaktywnych na urządzenia mobilne. Projekt zakończy się w kwietniu 2011 roku, oferując całą gamę produktów i usług.
Audiofon to platforma umożliwiająca przekazywanie interaktywnych produktów multimedialnych, pochodzących od rozmaitych dostawców treści, do masowego odbiorcy końcowego – ze szczególnym uwzględnieniem odbiorców mobilnych, korzystających z telefonów komórkowych, tabletów, etc. Dostarczane treści audio mogą przybierać dowolną formę, np. transmisje “na żywo” i audycje radiowe (live), jak również przekaz wszelkich nagrań “na żądanie” (on-demand) takich, jak utwory muzyczne, podcasty, audiobooki. Obsługiwane są praktycznie wszystkie formaty wejściowe audio, natomiast formaty wyjściowe dopasowane są do specyfiki bezprzewodowych urządzeń odbiorczych, co pozwala wykorzystywać je do odsłuchu znakomitej jakości dźwięku wszędzie, jeśli tylko są w zasięgu jakiejś sieci transmisji danych – i to nie tylko szybkich sieci szerokopasmowych typu WiFi, HSDPA czy UMTS, ale nawet w konwencjonalnych sieciach GSM (GPRS/EDGE).
Platforma jest zdolna do współbieżnej obróbki setek źródeł treści audio i do transmisji tak przetworzonych audycji do tysięcy mobilnych słuchaczy jednocześnie, a w razie potrzeby daje się łatwo skalować do znacznie wyższych poziomów wydajności. Wbudowane w platformę mechanizmy bezpiecznych transmisji umożliwiają następnie udostępnianie treści audio w sposób chroniący prawa autorskie właścicieli utworów. Platforma przeznaczona jest dla dostawców interaktywnych produktów multimedialnych, zwalniając ich z konieczności budowy i utrzymania emisyjnej infrastruktury technicznej oraz z organizacji obsługi odbiorców końcowych.
Efekty pracy zespołu projektowego będziemy mogli podziwiać już na początku maja 2011 roku.

I wiecie co? Nie wydarzyło się nic o czym byśmy nie wiedzieli :).

Po pierwszym dniu byliśmy w dobrych nastrojach. Świat nam nie uciekł, jesteśmy ze wszystkim on time. Jest co prawda jedno “ale”. Otóż na świecie dużo bardziej odważnie marki wchodzą w Internet, dzięki czemu kampanie realizowane są bardziej spektakularnie. Jak wiadomo dużo więcej da sie zdziałać za milion EU niż za milion zł ;).

Wieczór należał natomiast do smakoszy owoców morza, a kuluarowe rozmowy toczyły sie przy winie i odnóżach stworzeń dennych. Ciekawe konwersacje toczyliśmy z Marco – Dyrektorem Marketingu Motoroli na Europę Środkowo-Wchodnią, który odsłaniał nam kulisy działań promocyjnych Motoroli. Daniel aus Deutschland wnikał w kulisy produkcji bigosu, genialnego produktu polskiej gospodarki, równolegle analizując możliwości wspólnych przedsięwzięć internetowych opartych o aspekty regionalne.

Dzień drugi dał nam powód do prawdziwej satysfakcji. Poznaliśmy sekrety najciekawszych akcji społecznościowych zrealizowanych z wykorzystaniem Facebooka. Zaprezentowane w ramach SOCIAL MEDIA AND ONLINE BRANDING Stream były naprawdę inspirujące. Efekty przemyśleń pojawią się już wkrótce w naszych działaniach.

Mnie osobiście zafascynował system do analiz zachowań konsumenckich prowadzony we współpracy z TNS i Google. Dowiedzieliśmy się, że ponad 50% Brytyjczyków sprawdza oferty finansowe w Internecie, a w przypadku Greków robi to jedynie 14%  ;) – zdecydowanie na czasie. Podobnie zaskakująca była informacja wynikająca z badań kilkudziesięciu rynków na świecie, iż ponad połowa zdecydowanych na zakup konkretnej marki samochodu zmienia swoją decyzję pod wpływem analiz dokonywanych w Internecie.

Zdecydowanie wyjechaliśmy z głowami pełnymi pomysłów, z poczuciem bycia na czasie i dumą, że Polska jest w czołówce europejskiego Internetu.

Audiofon, przy wsparciu Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, rozpoczął, w maju 2010 roku, realizację projektu mającego na celu przyczynienie się do rozwoju e-usług. Projekt ten zakłada, iż istnieje, i ciągle wzrasta, zapotrzebowanie na innowacyjne rozwiązania w branży informatycznej. Ideą tej koncepcji jest budowanie społeczeństwa informacyjnego, poprzez stworzenie oraz upowszechnienie możliwości dostępu do platformy usług multimedialnych. Ponadto celem projektu jest wdrożenie innowacyjności produktowej, organizacyjnej i procesowej.
Usługi AudioFonu to wydajny mechanizm strumieniowania wszelkich treści audio, przygotowany z myślą o odbiorcach instytucjonalnych (firmy, organizacje, etc.) Pozornie narzędzi do takiego udostępniania jest bez liku, wiele z nich jest nawet darmowych. W rzeczywistości jednak narzędzia te mają mnóstwo ograniczeń, wymagają wiedzy i doświadczenia, a w dodatku każde działa w innym standardzie. Sytuacja przypomina niedawną epokę, kiedy to, każdy kto chciał, mógł uruchomić swoją stronę internetową (serwery i hosting były od dawna łatwo dostępne), ale zanim tego dokonał, musiał nauczyć się języków programowania stron (m.in. HTML, JavaScript, PHP), zgłębić tajniki oprogramowania serwerów (najczęściej jednego z dialektów Linuxa), musiał też opanować posługiwanie się warsztatem graficznym, poznać animacje w technologii Flash i dogłębnie zrozumieć mechanizmy transmisji w internecie. Podobna sytuacja ma aktualnie miejsce w dziedzinie transmisji strumieniowych audio – pozornie są setki usługodawców, którzy mogą taką usługę udostępnić. Gdyby jednak istniała prosta, a jednocześnie wydajna i działająca na każdym urządzeniu platforma, to usługodawcy przestaliby być niezbędni, a udostępnieniem treści audio mogłyby się zająć setki tysięcy chętnych (firm i instytucji, a nawet osób prywatnych). Do tego celu zmierza platforma zbudowana przez AudioFon.
„Jeśli dzisiaj ktoś chce stworzyć stronę WWW, wcale nie musi uczyć się języków programowania – wystarczy skorzystać z jednego z popularnych narzędzi CMS, by zbudować witrynę w oparciu o gotowy szablon i samodzielnie nią zarządzać. Czas najwyższy, by podobny mechanizm powstał w dziedzinie transmisji audio i wideo – co jest właśnie naszym celem.” – tłumaczy Maciej Skrzypczynski, Kierownik Projektu AudioFon Sp. z o.o.
Projekt realizowany przez AudioFon Sp. z o.o. pokazuje więc jak skutecznie można wykorzystać potencjał obszernego rynku jaki stanowią e-usługi, przy jednoczesnym wykorzystaniu dotacji z Unii Eropejskiej.

AudioFon to firma powstała w 2007 roku, realizująca swój projekt wdrożenia nowoczesnej i innowacyjnej e-usługi na polski rynek. Koncepcja AudioFonu opiera się na idei wdrożenia i udostępnienia platformy umożliwiającej dystrybucję i masowe udostępnienie cyfrowych produktów składających się z treści multimedialnych i usług internetowych na urządzenia mobilne.
Dostawcy cyfrowych produktów, składających się z treści multimedialnych i usług interaktywnych, oferować będą swoje produkty oraz usługi szerokiej grupie odbiorców. Warunek jest tylko jeden – użytkownik musi mieć dostęp do internetu. Pośród gamy produktów firmy można wyróżnić dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje przekazy promocyjne, marketing interaktywny. Druga natomiast to oferta polegająca na korzystaniu z produktów multimedialnych, takich jak muzyka, materiały edukacyjne czy informacyjne.
Platformę można wykorzystać w każdej formie udostępniania treści audio: mogą to być np. internetowe stacje radiowe, utwory muzyczne darmowe i płatne, archiwa nagrań, audiobooki, audycje “na żądanie”, słuchowiska, lekcje języków i innych przedmiotów, etc. AudioFon udostępnia usługę odpłatnie na zasadzie B2B instytucjom, które dalej udostępniają usługę indywidualnym odbiorcom, a więc grupą docelową są wszelkie instytucje zainteresowane prostym mechanizmem udostępniania wysokiej jakości treści audio słuchaczom, korzystającym z dowolnego rodzaju dostępu do internetu – także mobilnego.
Powyższy przykład pokazuje, że przeciętny Kowalski będzie miał możliwość skorzystania z szerokiej gamy produktów multimedialnych, dostarczanych przez partnerów firmy AudioFon. Jakość tych produktów oczywiście będzie utrzymana na najwyższym poziomie

Kilka słów o samej konferencji… B4U to coroczna konferencja organizowana przez Central European Business Association (CEBA) i kierowana do osób polskojęzycznych zarządzających małym i średnim biznesem oraz osób zamierzających otworzyć własny biznes. W ramach konferencji dostarczana jest specjalistyczna wiedza z zakresu prawa, zarządzania, finansów, marketingu i sprzedaży.

Naszym tegorocznym zadaniem w konsulacie było przeprowadzenie prezentacji na temat zastosowania social media w komunikacji z niszowymi grupami odbiorców. Zainteresowanie wykładem i późniejsza prawie 45 minutowa sesja pytań i odpowiedzi przekonała nas jak bardzo na czasie jest ten temat i jak bardzo przydatna jest wiedza związana z Social Network przy budowaniu wizji strategicznych dla MSP. Pomimo różnic w otoczeniu biznesowym oraz warunków, w których działają podmioty gospodarcze w Polsce i w USA mamy wspólny mianownik – konieczność znalezienia skutecznego i szybkiego sposobu na dotarcie z ofertą do odbiorców. Konkurencyjność rynku amerykańskiego, co nie jest żadnym odkryciem, wymusza ciągłą konieczność bycia “na topie” i tutaj z pomocą przychodzi np. Fan Page na Facebooku. Na ponad 100 osób biorących udział w konferencji przeważająca większość posiadała profil na FB i doskonale znała sposób funkcjonowania serwisu. Co ciekawe, padały pytania dotyczące wykorzystywania polskich sieci w działaniach marketingowych takich jak grono.net czy fotka.pl.

Reasumując, przedstawiciele biznesu polonii amerykańskiej prowadzą aktywne działania w sieci i nastawieni są na absorbowanie wszelkiego rodzaju nowości umożliwiających sprawne i szybkie dotarcie z komunikatem do odbiorcy.

W ramach sesji pytań bardzo duże zainteresowanie wzbudził problem długofalowych działań w sieci opartych o opracowane strategie. Pytania dotyczyły procesu strategicznego planowania aktywności, definiowania celów, określania mechanizmów dotarcia i całej otoczki budowanej w obszarze marketingu online. Ten aspekt szczególnie nas ucieszył gdyż świadczy on o zdecydowanie dojrzalszym podejściu do e-marketingu w porównaniu do sytuacji sprzed dwóch lat kiedy największym zainteresowaniem cieszyły się case’y taktyczne.

Odpowiadając na pytania nawiązaliśmy kilkadziesiąt kontaktów biznesowych, co szczególnie nas ucieszyło gdyż, miejmy nadzieje, stanowić będą zalążek przyszłej współpracy w kilku bardzo interesujących projektach na terenie USA.

Wit

Santorski zaprezentował wyniki badań ogólnoeuropejskich, z których jasno i dobitnie wynika, że narodem, który najmniej ufa innym ludziom od lat są Polacy. Przykre, choć zapewne prawdziwe. Na pocieszenie pozostaje fakt, że przedostatnią nacją z niewiele wyższym wynikiem są Grecy, choć wydawałoby się, że tacy śródziemnomorscy, z sercem na dłoni. A lojalność to zaufanie. Dlatego budowanie lojalności wśród polskich konsumentów jest tak trudne. Ta ciekawostka wiąże się zapewne z drugą, bardziej opinią niż ciekawostką, zaprezentowaną przez Michała Kusia z ARC Rynek i Opinia. Twierdzi on, że w Polsce praktycznie nie ma programów lojalnościowych. Wszystkie działania tego typu to de facto programy punktowe częstego zakupu, niewiele mające wspólnego z prawdziwą lojalnością. Bo lojalność to budowanie prawdziwej relacji, a nie nagradzanie za zakup. A prawdziwej relacji nie można budować z kimś, kto nikomu nie ufa. Ciekawe zatem, czy którejś marce uda się w Polsce wdrożyć prawdziwy program lojalnościowy, w którym nie będzie przelicznika zakup – nagroda? Myślę, że jest to możliwe w określonej grupie konsumenckiej, która wyrosła już z “polaczkowości”. Są wykształceni, dobrze zarabiają, nie zależy im na zbieraniu punktów, a bardziej na klubowości i wyrażaniu własnej tożsamości przez przynależność do określonych grup społecznych. Jest wiele marek kierowanych do tej grupy. Pytanie, czy któraś z nich zdecyduje się na zaproponowaniu swoim konsumentom prawdziwej relacji, nie opartej na przekupstwie.

Zachęcam do częstych odwiedzin linkiem.com, również za pomocą aplikacji na iPhone.

PS. Wersja dla użytkowników Androida właśnie powstaje – będziemy informować Was na bieżąco :-)

Rzadko zdarza mi się oglądać osoby, które z ogromną pasją, zaangażowaniem i niesamowitą ekspresją wypowiadają się o tym, czym się na co dzień zajmują. Do takich osób z pewnością mogę zaliczyć Jonathana Ive, Senior Vice President od Industrial Design w Apple. Kiedy pojawia się w materiałach video Apple nie potrzeba już niczego więcej do wykreowania atmosfery profesjonalizmu i idealnej harmonii w designie. Ta postać jest charakterystyczna tak jak sam Steve Jobs: gesty, spojrzenie i dodatkowo brytyjski arystokratyczny akcent. Idealna wizualizacja Maców wydaje się nam jeszcze doskonalsza.

Jony Ive został odkryty przez Jobsa podczas jego powrotu na stanowisko prezesa Apple w 1997 roku. Pięć lat wcześniej przybył on do USA z Londynu, gdzie się urodził. Od roku 1997 aktywnie uczestniczył w projektowaniu wyglądu produktów firmy. Pierwszy projekt Ive’a to eMate, komputer przenośny, którego konstrukcja była inspiracją dla późniejszego iBook’a. Kolejny projekt to wielki sukces. iMac G3. Później zaprezentowano iBook’a, kultowego już Macintosha zwanego potocznie Clamshell (muszla). Kolejny iMac G4 – i kolejny przełom, rewelacyjny ekran na wysięgniku. W tym iMacu po raz pierwszy użyto wyświetlacza LCD. Zyskał on przydomek “lampka”.

Wraz z pojawieniem się w 2001 roku pierwszego iPoda zmieniła się cała linia designu produktów Apple. Do iPoda nawiązywał wygląd kolejnego iMaca – G5 (2004), a także nowośc wśród Maców – MacMini (2005).
W 2005 roku w iMacu pojawiła się zintegrowana kamera nad ekranem. Do zestawu dołączany był po raz pierwszy pilot oraz 4-przyciskowa myszka Mighty Mouse.

Rok później iMac przechodzi wewnętrzną rewolucję. Dotychczas napędzająca go jednostka o architekturze PowerPC zostaje zastąpiona przez procesor Core Duo. Tym samym iMac ten został pierwszym stacjonarnym komputerem Apple wyposażonym w procesor Intela.

Co jednak z designem? Jonathan kazał nam czekać do roku 2007, w którym to pojawia się całkowicie nowa linia iMaców, stanowiąca wprowadzenie do nowej linii designu Apple – aluminium. W tym stylu zaprojektowany został zaprezentowany w styczniu 2008 roku MacBook Air. Pod koniec tego roku Apple zademonstrowało bardzo zbliżoną designem linię MacBook i MacBook Pro, tzw. Unibody.
Pięknym dopełnieniem całości stał się zaprezentowany pod koniec 2009 roku iMac Unibody – wykonany jest podobnie jak MacBooki z jednego kawałka aluminiowej obudowy. Przełom dokonał się również w peryferiach: jest to pierwszy iMac sprzedawany standardowo z bezprzewodową klawiaturą oraz nową myszką Magic Mouse. Ta ostatnia jest arcydziełem zarówno od strony projektu jak i technologii. Jest to pierwsza myszka z technologią multi-touch, wykonana z aluminium i szkła.

Grzechem byłoby nie wspomnieć o tym, że Jonathan Ive maczał też palce w iPhone. Ten dobrze wszystkim znany smartphone stał się przykładem do naśladowania dla wielu firm produkujących telefony komórkowe i odtwarzacze MP4.

Jak widać projekty tego człowieka ewoluują w zastraszającym tempie. Wykreował on kilka spójnych linii. Każda z nich prezentuje zupełnie odmienny styl. Mimo to każda nieodmiennie kojarzy nam się z logiem nadgryzionego jabłka, innowacją i jakością designu jaka zawsze mu towarzyszy. I nie mówimy tu tylko o popisowych modelach, jakimi z pewnością są iMac i MacBook. Ive potrafi doskonale zaprojektować klawiaturę, rzecz pozornie błahą. Inni producenci nie zwracają jednak uwagi na subtelne detale takie jak design. Myszka od Apple, mimo, że nie do końca funkcjonalna, znajdzie masę nabywców. Będzie się o niej słyszało, podziwiało ją, krytykowało, nawet przeklinało. Mimo to, to właśnie ona, a nie jedna z kilkudziesięciu w ofercie Logitecha czy Microsoftu przejdzie do legendy.

Artykuł zotał opublikowany na blogu Bartka Cymera.

Zacznijmy jednak od garści teorii. Rzeczywistość rozszerzona jest to interaktywny system łączący świat realny oraz rzeczywistość wirtualną w czasie rzeczywistym. Mówiąc prościej i nie wychodząc poza ramy komputerów osobistych, na obraz przechwycony za pomocą kamery nanoszone są elementy generowane komputerowo. Z tymi elementami możemy wchodzić w interakcję poprzez ruch przed kamerą lub ruch samej kamery.

Pierwotnie AR była przeznaczona do stosowania w lotnictwie i marynarce. Autorem pojęcia Augmented Reality jest Tom Caudell, który dla pracowników Boeinga stworzył system ułatwiający montaż przewodów, wykorzystujący właśnie tę technologię.

Prezentowane na przestrzeni ostatniego roku przykłady działań z zastosowaniem rzeczywistości rozszerzonej sprawiły, że kojarzą nam się zazwyczaj z różnego rodzaju specyficznymi symbolami, zwanymi markerami, piktogramami, etc.

A to dlatego, że większość implementacji AR w świecie marketingu polegało na wydrukowaniu określonego symbolu, pokazaniu go do kamery i nałożeniu na niego trójwymiarowego elementu. Jest to jedna z technik wykorzystania tej technologii, wymaga jednak od użytkownika sporego zaangażowania – przede wszystkim ze względu na konieczność wydrukowania symbolu.

Ale są i inne i techniki wykorzystywania rzeczywistości rozszerzonej. Poniżej moja próba ich usystematyzowania (zaznaczam, że skupiłem się na możliwościach współczesnych komputerów osobistych i możliwością prezentacji w przeglądarce internetowej bez konieczności instalowania przez użytkownika dodatkowego oprogramowania):

• wykrywanie określonych symboli (markerów),
• wykrywanie twarzy, postaci,
• określanie kierunku (kompas, akcelerometr, gps) i współrzędnych geograficznych (gps),
• wykrywanie ruchu.

O wykrywaniu markerów wspomniałem już wyżej. Dodam, że obecnie markerem może być dowolny obiekt, jednak wymaga to dość dużej mocy obliczeniowej komputera i wykracza poza możliwości Flash playera. 

Przepisanie zaawansowanej biblioteki OpenCV (której autorem jest firma Intel) do języka ActionScript (Flash), umożliwiło zastosowanie wykrywania twarzy na powszechną skalę. Otwiera to spore możliwości dla rzeczywistości rozszerzonej. Znając wielkość oraz współrzędne twarzy możemy nałożyć na nią maskę, okulary czy też np. zniekształcić ją wedle naszych/marki upodobań.

Kolejny sposób łączenia rzeczywistości ze światem wirtualnym jest dedykowany głównie urządzeniom mobilnym. Typowa aplikacja wykorzystująca tę technikę, z pomocą odbiornika GPS i kompasu, nanosi na obraz z kamery różnorodne informacje… od najbliższych stacji metra po wpisy z Twittera. Innym przykładem może być jedna z najnowszych nawigacji firmy Blaupunkt, która na filmowany obraz drogi nanosi informacje o kierunku jazdy oraz wykrywa znaki drogowe.

Ostatnią techniką jaką wyodrębniłem jest wykrywanie ruchu. Jest to wyjątkowo wdzięczna i mało wymagająca od procesorów metoda. Z technicznego punktu widzenia polega na “odejmowaniu” od siebie kolejnych klatek przechwyconych z kamery. W praktyce, dzięki wykryciu obszarów, w których zmienił się choć jeden element, możemy wchodzić w interakcję z elementami wirtualnymi, np. podbijać piłkę czy naciskać własnymi rękami przyciski.

http://woszkowski.com/motion-detection-game/

Rzeczywistość rozszerzona stawia jednak liczne przeszkody przysłowiowemu Kowalskiemu. Przede wszystkim użytkownik musi posiadać kamerę. Niestety praktycznie brak jest informacji na temat liczby takich osób. Skłoniło mnie to do tego, aby w ramach Netizens Labs spróbować zbadać penetrację kamer internetowych wśród polskich użytkowników. Jak się okazuje wykonanie takiego badania nie jest trudne. Na kilku serwisach ze stosunkowo wysoką oglądalnością umieściliśmy skrypt zbierający dane i w ciągu 24 h zebraliśmy około 11 tys. próbek. Wynik zaskoczył nas pozytywnie – 30,7% użytkowników posiadało podłączone kamery. 

Jeżeli w naszej aplikacji chcemy wykorzystać drukowane markery, obligujemy użytkowników do posiadania drukarki. W tym przypadku również trudno znaleźć dane na temat penetracji tego rynku. Zakładam jednak, że niewiele ponad 50% użytkowników posiada sprawną drukarkę.

Jeżeli użytkownik posiada już wspomniane wcześniej peryferia, to musi mieć jeszcze OCHOTĘ na interakcję z naszą aplikacją. I tutaj pojawia się problem, gdyż ogromna większość przykładów wykorzystania AR polega na wyświetlaniu na wydrukowanym markerze obiektu 3D. Tego typu aplikacja nie jest jednak ani pożyteczna ani rozrywkowa (nie licząc jednorazowej fascynacji opisywaną technologią).

Aplikacje wykorzystujące rzeczywistość rozszerzoną wymagają zazwyczaj dość sporej mocy obliczeniowej, gdyż analizują w czasie rzeczywistym obraz i niejednokrotnie łączą go ze skomplikowanymi obiektami 3D. Aplikacje mobilne wymagają dodatkowo odbiornika GPS czy też kompasu. Kolejną przeszkodą może być więc konieczność posiadania odpowiednio wydajnego i zaawansowanego sprzętu.

Ostatnią przeszkodą na którą zwróciłem uwagę jest konieczność instalowania różnych dodatków. Najczęściej są to pluginy do przeglądarek, które integrują ją z powłoką systemu, dając dostęp do akceleracji sprzętowej. Trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że niektórzy użytkownicy nie mają praw do instalowania niczego na komputerze, którego używają (np. użytkownicy korporacyjni), niektórzy w dobie permanentnego zagrożenia wirusami i atakami boją się instalować podejrzane aplikacje, a niektórzy nie mają po prostu cierpliwości (np. z powodu konieczności restartowania przeglądarki).

Co więc należy zrobić, żeby bardziej zaangażować internautę i dotrzeć do szerszego ich grona? Pomysły na rozwiązanie tego problemu nie są wcale rewolucyjne. Po pierwsze nie każmy użytkownikowi niczego drukować. Jeżeli chcemy już korzystać z markerów dajmy mu go “do ręki”, np. nanosząc go na opakowanie lub drukując w prasie. Po drugie wykorzystujmy inne techniki rzeczywistości rozszerzonej. Wykrywanie ruchu czy twarzy może być nawet bardziej angażujące a nie stawia dużych przeszkód technicznych. Po trzecie twórzmy pożyteczne i/lub rozrywkowe aplikacje. Dlaczego jest tak mało gier wykorzystujących AR? I po czwarte, jeżeli chcemy wykorzystywać zaawansowane technologie, może zaczekajmy aż ta technologia stanie się powszechna. Rzeczywistość rozszerzona dopiero raczkuje i może nie nadeszła jeszcze pora na masowe wykorzystywanie jej w marketingu.

Jeżeli chcemy, żeby technologia ta urozmaiciła naszą kampanię, zastanówmy się do kogo taką kampanię skierować. Na pewno muszą to być ludzie nadążający za postępem technologicznym, czyli np. ludzie młodzi, „gadżeciarze”, pracownicy branży IT. Na wykorzystanie AR mogą zdecydować się dystrybutorzy i operatorzy urządzeń mobilnych. Odpowiednie oprogramowanie może być preinstalowane lub rozsyłane do abonentów. Duże możliwości daje także nanoszenie markerów na opakowania produktów. Mogły by to być np. produkty dla dzieci. Po skierowaniu takiego produktu do kamery na ekranie komputera mógł by się pojawić ulubiony bohater lub związana z nim gra.

Rzeczywistość rozszerzona ma przed sobą bez wątpienia świetlaną przyszłość. To, co możemy obecnie obserwować to zaledwie przedsmak prawdziwej rewolucji, jednak już teraz możemy stworzyć dzięki tej technologii wyjątkowe aplikacje. Nie ograniczajmy się więc do prezentacji obiektów 3D nad kartką papieru, postarajmy się tworzyć bardziej ambitne projekty i zachęcajmy użytkowników do większej interakcji, nie stawiając przed nimi zbyt wielu przeszkód technicznych.

Modele biznesowe wykorzystania rzeczywistości rozszerzonej

Mimo, że rzeczywistość rozszerzona już praktycznie zadomowiła się w naszych przeglądarkach, aplikacje wykorzystujące tą technologię mają raczej wymiar PR-owy niż marketingowy. Najwyższa pora sprawić, by efektowne AR zaczęło efektywnie zarabiać. Poniżej przedstawię kilka modeli biznesowych i scenariuszy, w których użycie AR ma konkretne uzasadnienie.

Zwiększenie chęci kupna produktu poprzez pokazanie go w jego naturalnym środowisku przed zakupem

Dzięki temu zastosowaniu każdy będzie mógł się  przekonać jak będzie wyglądała nowa sofa w jego domu, bądź przymierzyć sukienkę z najnowszej kolekcji bez wychodzenia z domu.
http://www.youtube.com/watch?v=jDi0FNcaock

Prezentacja gotowego projektu przed zakończeniem prac

Czasami trudno wyobrazić sobie gotowy produkt oglądając wyłącznie jego elementy składowe. Zastosowanie rzeczywistości rozszerzonej może być remedium na takie problemy. Przykładem może być zamieszczony poniżej film z prezentacją złożonego zestawu klocków lego. Ten model na pewno sprawdził by się również w innych gałęziach handlu czy przemysłu.
http://www.youtube.com/watch?v=8UxWkZtUKaI

Narzędzia ułatwiające życie

Jeżeli aplikacja AR pomogła by nam uniknąć kilku potencjalnych problemów w życiu codziennym, na pewno nie jeden z nas zdecydował by się na jej użycie. United States Postal Service postanowiło pomóc swoim klientom i stworzyło aplikację, która pozwala na sprawdzenie czy przedmioty, które chcemy wysłać, zmieszczą się w jednym ze standardowych opakowań.

http://www.youtube.com/watch?v=jCcZX8qGAX0&feature=player_embedded

Zastępowanie kosztownych szkoleń, wymagających specjalistycznego sprzętu, szkoleniami wirtualnymi

Trójwymiarowe modele urządzeń połączone z rzeczywistością rozszerzoną mogą być doskonałym i oszczędnym modelem szkoleń. Przykładem w tym przypadku są szkolenia chirurgiczne, które nie wymagają ludzkiego czy zwierzęcego organizmu.

Film

Płatne gry społecznościowe

Rzeczywistość rozszerzona to także możliwość rozgrywania gier w prawdziwym świecie z wirtualnymi przeciwnikami i przeszkodami. Jeżeli do tego dołączymy współzawodnictwo z innymi graczami to zapowiada się prawdziwa rewolucja. Na pewno nie jeden z nas zapłacił by za możliwość zagrania w wirtualnego paintball-a w centrum miasta.

Aplikacje dla turystów ze wskazówkami zwiedzania i niezbędnymi informacjami

Nowoczesny turysta bez problemu poradzi sobie w centrum każdego miasta. Jeżeli nie korzystając z odbiornika GPS i punktów POI, to za pomocą tradycyjnej mapy. Można jednak sprawić, by zwiedzanie czy też poszukiwanie restauracji było jeszcze prostsze. Wystarczy aplikacja mobilna, która na obraz z wbudowanej kamery nanosi informacje o kierunku i odległości poszukiwanego miejsca. Aplikacje tego typu są już dostępne, a przykłady zamieściłem poniżej. Otwiera się więc nowa przestrzeń reklamowa dla właścicieli punktów usługowych – w dodatku rozszerzona.
http://www.youtube.com/watch?v=tN85gPrL0es
http://www.youtube.com/watch?v=5fZk0HaIs4s
http://www.youtube.com/watch?v=K-D-qFm8wHY

Aplikacje edukacyjne dla muzeów, galerii, etc.

Powyższy pomysł można z powodzeniem przenieść do wnętrza muzeów i galerii. Wypożyczane urządzenia pozwalałyby na uzyskanie dodatkowych informacji na temat eksponatów lub bezpieczną prezentację ich działania.

Aplikacje ogłoszeniowe

Kolejna wariacja aplikacji dla turystów. Tym razem jednak z przeznaczeniem dla osób szukających określonych produktów. Aplikacja, która pozwoliłaby na nanoszenie na obraz rzeczywisty informacji o lokalizacji produktu z pewnością ułatwiła by nam poszukiwania – np. nieruchomości na sprzedaż.

Aplikacje wirusowe

Aplikacje wykorzystujące rzeczywistość rozszerzoną są i długo będą niewątpliwą atrakcją, którą będziemy chcieli niejednokrotnie zainteresować naszych znajomych. W AR tkwi więc spory potencjał wirusowy, który przy odpowiednim i subtelnym wykorzystaniu może posłużyć do wypromowania naszej marki w Internecie. Poniżej przykład akcji wirusowej promującej zespół muzyczny, umożliwiający zestawienie własnego teledysku w wybranym przez siebie otoczeniu.
http://www.youtube.com/watch?v=T4Nuje_YCoM

Instrukcje obsługi

Ostatni model który wyodrębniłem, ma w sobie spory potencjał. Jest on trochę powiązany ze wspomnianymi wcześniej szkoleniami, jednak przydać się może każdemu w życiu codziennym. Chodzi o prezentację obsługi urządzeń w rzeczywistości rozszerzonej. Na interesujący nas produkt kierujemy kamerę, a instrukcje pojawiające się w jego otoczeniu pokazują nam dokładnie co należy zrobić, aby uzyskać pożądany efekt. Technika ta była by również przydatna przy montażu elementów lub naprawie, co ilustrują poniższe przykłady.

http://www.youtube.com/watch?v=4UA_PgBpiws
http://www.youtube.com/watch?v=V4b4ArHZupM

Artykuł został opublikowany w miesięczniku Marketing w Praktyce, grudzień 2009.

Blizzard Entertainment przyzwyczaił graczy do najwyższej jakości produkcji. Znany developer właśnie odświeżył swój serwis korporacyjny. Prezentuje się on rewelacyjnie, zarówno od strony designu jak i wykonania.

Uważam, że Blizzardowi z powodzeniem udało się przenieść jakość swoich gier w obszar serwisów internetowych. Wykorzystanie artwork’ów w wysokich rozdzielczościach przyprawionych subtelną animacją daje niesamowity efekt. Strona pozostaje przy tym przejrzysta i łatwa w nawigacji.

Link: http://us.blizzard.com/

Nie zawsze od razu po publikacji nowych numerów mam czas czy możliwość aby je kupić. Poza tym, w modzie dzieje się taaaaaaaaak dużo jak… w internecie! To porównanie najszybciej wpadło mi do głowy. Dlaczego więc miałabym się ograniczyć to tych kilkudziesięciu czy kilkuset kolorowych i przyjemnych w dotyku kartek…? Tym bardziej, że najbardziej naturalnym źródłem informacji dla mnie i wielu moich znajomych jest właśnie internet!

Co robię? Wpisuję w wyszukiwarkę “Elle”. Pierwszy rekord to amerykańska i w zasadzie międzynarodowa strona www.elle.com. I już mogę dowiedzieć się co na wybiegach pokazali Gucci, Prada, Miu Miu czy Rodarte. Jak ubierają się dziewczyny na ulicach Nowego Jorku, Mediolanu czy Paryża. I co ciekawego mogę znaleźć w sklepach za oceanem. Sporo artykułów. Jest w czym wybierać.

Ale to mi nie wystarcza! Przecież ja kupuję (przede wszystkim) polskie wydanie Elle!  Jestem ciekawa co na najbliższy sezon proponują Paprocki&Brzozowski, Gosia Baczyńska czy dziewczyny z green estabilishment. A także co znajdę na sklepowych półkach w Warszawie, Krakowie, Trojmieście czy innych polskich miastach. Wracam więc do wyszukiwarki.

Jest! Czwarty rekord – polskie Elle. Ku mojemu rozczarowaniu strona główna wygląda jak zaślepka. Jest informacja o nowej promocji, button do podstrony o propolskiej akcji z przypinkami oraz wyników starego konkursu. Jest także link do e-wydania, które okazuje się skanem dziewięciu stron z bieżącego, drukowanego wydania – rozczarowanie.

Choć to i tak postęp. Miesiąc temu, e-wydanie nie istniało, a przynajmniej nie było zauważalne. Pół roku temu, może nieco wcześniej, nie było nawet tej ministrony, która wygląda jak “zaślepka”. Powyższy adres prowadził do informacji o tytule na stronie wydawcy.

Czy Burda Media zamierza stworzyć serwis polskiego Elle? Czy taka jest strategia marki, że stworzono tylko serwis międzynarodowy pomijąjąc mutacje językowe? Musiałam to sprawdzić! Pomocna, jak zazwyczaj, okazała się Wikipedia, która umieściła linki do wszystkich dostępnych edycji Elle. Znajdziemy tam i wersje naszych sąsiadów m.in. Niemców czy Czechów, innych europejskich państw jak Belgia czy Hiszpania, ale także Slowenii, Turcji, Rosji czy Chin, po bardziej egzotyczne jak Indie, Tailandia, Taiwan, Korea, RPA a nawet Quebec’u.

niemieckie e-Elle

rosyjskie e-Elle

chińskie e-Elle

indyjskie e-Elle

taiwańskie e-Elle

Pod ich adresami znajdziemy lepsze lub gorsze, ale jednak SERWISY dla kobiet o modzie, stylu życia, etc. Sporo zdjęć, artykułów, video i odrobina interakcji.

Czy i w Polsce doczekamy się wirtualnego Elle? Czy Burda Media obawia się kanibalizacji pisma przez internet? To przecież nie jedyny scenariusz! Takie pisma jak Focus czy National Geographic, a od niedawna Wysokie Obcasy świetnie sobie z tym radzą.

Chętnie dodałabym do tej listy bezpośrednią na polskim rynku konkurencję Elle – niestety serwis (połączony) Twojego Stylu i Pani, mimo, że istnieje nie jest w najlepszej kondycji. Choć zawsze to już “coś”.

Jako czytelniczka, życzę sobie i tym magazynom godnych ich tytułów serwisów, na które będę zaglądać chętniej niż na agorowe groszki.pl. A polskie rzesze tropicielek trendów i modowych pomysłów by je odwiedzały i polecały sobie na wzajem, co najmniej tak, jak blogi najpopularniejszych, i ostatnimi czasy święcących triumfy, Szafiarek! :-)

Trudno opisać jakim pomysłowym “torturom” poddano te cacka, to trzeba zobaczyć. Chciałbym tylko zwrócić uwagę na fantastyczne wykorzystanie możliwości internetu w połączeniu z profesjonalnym materiałem telewizyjnym. Podczas oglądania testu jednego modelu możemy łatwo przełączać zapis z kamer pozostałych modeli.

Brawa za pomysłowość.

Wykonane z dużym rozmachem i z pewnością przekonujące do niewątpliwych zalet F150!

Czym zatem jest SEO?

SEO czyli Search Engine Optimization. Oznacza nie tyle samo pozycjonowanie strony w wynikach organicznych wyszukiwarek, a przygotowanie tejże strony pod pozycjonowanie. W zakres SEO wchodzi cały szereg prac po stronie serwisu: architektura nagłówków, copywriting, optymalizacja szybkości działania, architektura linków, mapa strony (HTML, XML) a także działania poza serwisem, takie jak zgłaszanie strony do katalogów czy pingowanie. Działania po stronie serwisu niektórzy określają mianem SEO onsite, zaś działania poza serwisem SEO offsite. Te drugie, o ile dołączymy do nich pozyskiwanie linków czy tworzenie serwisów wspierających i cały szereg innych praktyk mających na celu wywindowanie strony w organicznych wynikach wyszukiwania, można już nazwać pozycjonowaniem. Warto podkreślić, że uczciwe pozycjonowanie jest procesem długotrwałym i w porównaniu z SEM, nie jest tak czytelne dla klienta.

Czym z kolei jest SEM?

SEM czyli Search Engine Marketing – tym terminem zwykło się określać kampanie PPC (Pay Per Click) korzystające z takich systemów jak na przykład Google AdWords™. Teoretycznie SEM jest pojęciem szerszym od SEO czy PPC, określającym wszystkie praktyki związane z promocją serwisów w wyszukiwarkach internetowych czy konkretniej na podstronach wyników wyszukiwania (SERP). Czy jednak SEO jest częścią marketingu w wyszukiwarkach? Osobiście uważam, że jednak nie. Powołam się tu na opublikowaną w New York Times definicję: SEM to kupowanie płatnych wyników wyszukiwania. SEO uznam natomiast za osobną dyscyplinę, nie podpadającą pod marketing w wyszukiwarkach, bo reklamodawca nie ma bezpośredniego wpływu na kształt wypozycjonowanej „reklamy”, nie jest też w stanie określić do jakiej podstrony serwisu ma prowadzić promowany na daną frazę link. O tym wszystkim decyduje mechanizm wyszukiwarki, a tylko pośrednio i to w ograniczonym stopniu, specjalista SEO.

Określanie mianem SEM modelu PPC jest uzasadnione i marketingowo wydaje się być poprawne.

Mamy więc do czynienia z dwoma pojęciami, które dla osoby nie analizującej dogłębnie tematu są jasno i klarownie zdefiniowane:

• SEO z efektem w postaci organicznych wyników wyszukiwania i świadomością, że jest to proces długotrwały, a wyniki mogą być różne
• SEM odnoszące się do linków sponsorowanych w wynikach wyszukiwania, gdzie dokładnie wiem kiedy i za co płacę.

Można powiedzieć, że SEO budując organiczne wyniki wyszukiwania spełnia rolę informacyjną (a zamieszczając w sieci informacje o firmie również ponosimy koszty), SEM z kolei jest nośnikiem reklamowym. Ma to swoje odniesienie w polskim prawie, bo o ile radcowie prawni czy podatkowi mogą zamieszczać informacje o swojej działalności w wynikach organicznych, to już pojawienie się takiej informacji w linkach sponsorowanych byłoby uznane za reklamę, a więc niezgodne z prawem.

Podsumowując jest oczywiste, że branża ta jest na tyle świeża, iż wiążące się z nią terminy mają jeszcze dość płynny zakres definicji. Myślę, że dużą role w ich kształtowaniu odgrywa wciąż wzrastająca świadomość tematu zarówno wśród agencji jak i wśród klientów.

Tekst został opublikowany na blogu Bartka Cymera.